Aktuelles aus Prishtinë (Pristina), Mitrovica, Prizren, Prizeren, Pejë, Pec - Historisches zu Kosova und UCK
02:59
07.12.2019
deutsch-albanisch gjermanisht-shqip Der Journalist Jean-Arnault Dérens, kommt in der Schweizer Wochenzeitung „WOZ“ am 22. Februar zu einer relativ klaren Einschätzung des „Kosovo- Diktates des Finnen Ahtissari. Nüchtern stellt Dérens fest: „Die Privilegien, die Ahtisaari den serbischen Gemeinschaften vorschlägt, gehen gar über jene hinaus, die der autonomen Republika Srpska in Bosnien-Herzegowina zugestanden wurden. So wird eine «Republika Srpska von Kosovo» geschaffen, ohne dass sie beim Namen genannt wird.“

Diese Erkenntnis ist vollständig richtig. Aus diesem Grund dokumentieren wir den interessanten Artikel von Herrn Dérens. Gleichwohl weisen wir darauf hin, dass wir im Gegensatz zu Herrn Dérens im Ahtissari Plan nicht einfach ein Diktat gegen Serbien sehen. Sollte der Plan umgesetzt werden, würde Kosova zugunsten des serbischen Staates vorläufig geteilt. Natürlich ist es im Rahmen der politischen Komödie, für die serbischen Chauvinisten nötig, an ihrem alten Geschrei, „Kosovo ist unser“ festzuhalten, um über den Ahtissari Plan letztendlich Kosova wieder vollständig zu rekolonialisieren. Das kommende EU- Protektorat steht gegen das Selbstbestimmungsrecht Kosovas und enthält die Möglichkeit Kosova perspektivisch wieder komplett dem serbischen Nationalismus zu unterstellen.

 


Dokumentation

Ahtisaari imitiert das Aland-Modell

Von Jean-Arnault Dérens

Die Uno-Pläne sind naiv - und heuchlerisch.

Kühle Reaktionen in Belgrad, nur gespielte Zufriedenheit bei den albanischen PolitikerInnen: Eignen sich die Vorschläge des Uno-Sonderbeauftragten Martti Ahtisaari für die Zukunft des Kosovo gerade deswegen als Basis für einen Kompromiss? Der Kosovo steht seit 1999 unter provisorischer Uno-Verwaltung, und die serbischen und albanischen Vorstellungen könnten unterschiedlicher kaum sein. Zwar würden die serbischen Politiker­Innen dem Kosovo grösstmögliche Autonomie zugestehen, aber sie beharren auf der rechtlichen Souveränität über das Gebiet. Für die AlbanerInnen hingegen genügt nur die auch formell anerkannte Unabhängigkeit.

Was Ahtisaari nun vorgelegt hat, bringt den Kosovo unmissverständlich auf den Weg zur Unabhängigkeit. Das kategorische Nein aus Belgrad war daher zu erwarten. Selbst wenn die serbischen Argumente inhaltlich für unberechtigt gehalten werden - sie müssten zumindest in Rechnung gestellt werden. Doch der Text von Ahtisaari berücksich­tigt die serbischen Anliegen nicht im Geringsten; er ist also kein Kompromisspapier. Der künftige Status des Kosovo wird Serbien aufgezwungen.

Wenn Ahtisaaris Vorschläge zur Grundlage einer Resolution des Uno-Sicherheitsrats werden, dann wird der Kosovo formell unabhängig. Doch gleichzeitig wird die Unabhängigkeit durch eine unbefristete internationale Vormundschaft begrenzt. Diese Vormundschaft wird mindestens so schwerwiegend sein wie jene, die seit Ende des Kriegs im Jahr 1995 in Bosnien-Herzegowina besteht. Glaubt man im Ernst, dass die BürgerInnen und PolitikerInnen des Kosovo eine solche Vormundschaft frohen Herzens akzeptieren?

Proteste gab es im Kosovo bereits. Am vorletzten Samstag organisierte die Bewegung «Vetëvendosje» (Selbstbestimmung) eine Demonstration, die von der lokalen Polizei und der Uno-Polizei gewaltsam unterdrückt wurde. Zwei Demonstranten starben, achtzig wurden verletzt. «Vetëvendosje», die die sofortige und bedingungslose Unabhängigkeit fordert, wird weitere Demonstrationen gegen dieses neue europäische Protektorat organisieren, das im Kosovo eingerichtet werden soll.

Die Folgen einer internationalen Vormundschaft haben sich in Bosnien-Herzegowina gezeigt. Sie ­verbannt die lokalen politisch Verantwortlichen in die Verantwortungslosigkeit und ermöglicht ihnen, sich - in aller Musse - in Dema­gogie zu überbieten. Die internationale Kuratel schafft auch eine undurchsichtige Verwendung der Gelder - sie erlaubt, «Weisheit» und «Mässigung» der lokalen PolitikerInnen schlicht zu kaufen. So erzeugt sie strukturell Korruption. Und das soll im Kosovo besser werden? Warum sollten die gleichen Ursachen im Kosovo denn nicht die gleichen Folgen haben?

Zentraler Punkt im Dokument von Martti Ahtisaari ist die Dezentralisierung. Sein Modell folgt jenem der Alandinseln, um die sich Schweden und Finnland lange ­gestritten hatten. Der heutige Status der Inseln gilt weltweit als gelungenes Beispiel für Dezentrali­sierung und Autonomie. Das Problem ist, dass der Kosovo nicht eine Insel im Baltischen Meer ist.

Mit «Dezentralisierung» bezeichnet die «internationale Gemeinschaft» mittlerweile jene Vorteile, die man den SerbInnen im Kosovo gewähren will. «Dezentralisierung» soll sie überzeugen, damit sie nicht flüchten oder sich vom Kosovo abspalten. Die Privilegien, die Ahtisaari den serbischen Gemeinschaften vorschlägt, gehen gar über jene hinaus, die der autonomen Republika Srpska in Bosnien-Herzegowina zugestanden wurden. So wird eine «Republika Srpska von Kosovo» geschaffen, ohne dass sie beim Namen genannt wird. Die Heuchelei steht bei diesem Vorschlag nicht hinter der Naivität zurück.

Es ist illusorisch zu glauben, die AlbanerInnen würden eine solche Amputation eines wichtigen Gebiets des Kosovo akzeptieren. Und noch illusorischer ist, davon auszugehen, dass die SerbInnen durch die versprochenen Vorteile überzeugt werden können, gerne Bürger­Innen eines unabhängigen Kosovo zu sein.

In den kommenden Wochen droht eine gefährliche Entwicklung. Wird sich das serbische Gebiet im Norden des Kosovo abspalten? Werden die SerbInnen aus den Exklaven im südlichen Kosovo, vor allem jene, denen keinerlei kommunale Autonomie zugestanden werden soll, in grosser Zahl fliehen? Werden die radikalen Albaner­Innen in jenen Gebieten, die am meisten von der «Dezentralisierung» betroffen sind, also vor allem in Gnjilane/Gjilan, neue Probleme schaffen? Es gibt nicht den gerings­ten Grund, optimistisch zu sein.


Republika Srpska

Nga Jean-Arnault Dérens*

Reagime të ftohta në Beograd, vetëm kënaqësi e simuluar në mesin e politikanëve shqiptarë: A janë propozimet e të ngarkuarit të posaçëm të OKB-së, Martti Ahtisaari për të ardhmen e Kosovës, pikërisht për këtë bazë, për një kompromis? Kosova, që nga viti 1999 gjendet nën administrimin e përkohshëm të OKB-së dhe qëndrimet serbe, dhe ato shqiptare, as që mund të jenë më të ndryshme. Në të vërtetë politikanët serbë, Kosovës do t'i jepnin një autonomi të gjerë, por ata këmbëngulin në sovranitet juridik mbi këtë territor. Për shqiptarët, ndërkaq, mjafton vetëm pavarësia e njohur formalisht.

Ajo çfarë ka prezantuar Ahtisaari e sjell Kosovë ashiqare në rrugën e pavarësisë. Prandaj, refuzimi kategorik nga Beogradi ka qenë i pritshëm. Edhe nëse argumentet serbe përmbajtësisht konsiderohen të padrejta - ato së paku duhet të merren parasysh. Por, teksti i Ahtisaari nuk i merr fare parasysh kërkesat serbe; pra, ai nuk është dokument kompromisi. Statusi i ardhshëm i Kosovës po i imponohet Serbisë.

Nëse propozimet e Ahtisaarit bëhen bazë e një Rezolute të Këshillit të Sigurimit të OKB-së, atëherë Kosova formalisht do të bëhet e pavarur. Por, njëkohësisht, pavarësia kufizohet përmes një tutorie të pakufizuar ndërkombëtare. Kjo tutori do të jetë aq e fuqishme sa ajo, e cila ekziston në Bosnjë-Hercegovinë që nga përfundimi i luftës në vitin 1995. A besohet vërtet se qytetarët dhe politikanët e Kosovës do të pranojnë me zemër të hapur këtë tutori?

Në Kosovë tashmë ka pasur protesta. Të shtunën e parafundit Lëvizja "Vetëvendosja" organizoi një demonstratë, e cila u shtyp me forcë nga policia lokale dhe nga ajo e OKB-së. Dy demonstrues vdiqën, 80 u lënduan. "Vetëvendosja", e cila kërkon pavarësinë e menjëhershme dhe të pakusht, do të organizojë demonstrata të tjera kundër protektoratit të ri evropian, i cili pritet të ndërtohet në Kosovë.

Pasojat e tutorisë ndërkombëtare janë parë në Bosnjë-Hercegovinë. Ajo i internon përgjegjësit lokal politikë në papërgjegjësi dhe u mundëson atyre që, me nge, të garojnë me demagogji. Kujdestaria ndërkombëtare krijon po ashtu një përdorim jotransparent të parave; ajo mundëson që "mençuria" dhe "maturia" e politikanëve lokalë thjeshtë, të blihen. Kështu ajo krijon korrupsion strukturor. E gjithë kjo pritet të bëhet më mirë në Kosovë? Pse të njëjtat shkaqe në Kosovë, nuk do të duhej të kenë pasojat e njëjta?

Pikë qendrore e dokumentit të Ahtisaarit është decentralizimi. Modeli i tij mbështetet në atë të ishujve Aland, për të cilat Suedia dhe Finlanda janë grindur një kohë të gjatë. Statusi i sotëm i ishujve konsiderohet si shembulli suksesshëm për decentralizim dhe autonomi. Problemi është se Kosova nuk është ishull në Detin Baltik.

Me "decentralizim" bashkësi ndërkombëtare ndërkohë i quan ato përparësi, të cilat synohet t'u jepen serbëve të Kosovës. "Decentralizimi" pritet t'i bindë ata që të mos arratisen apo të shkëputen nga Kosova. Privilegjet që Ahtisaari i propozon për komunat e reja serbe, shkojnë larg, përtej atyre që i janë dhënë Republika Srpskës autonome në Bosnjë-Hercegovinë. Kështu po krijohet një "Republika Srpska e Kosovës", ndonëse ajo nuk përmendet me emër. Në këtë propozim hipokrizia nuk ia lëshon rrugën naivitetit.

Është iluzore të besosh se shqiptarët do të pranojnë një amputim të tillë të një territori të rëndësishëm të Kosovës. Edhe më iluzore është të llogaritet se serbët, përmes përparësive të premtuara mund të binden se me qejf do të jenë qytetarë të Kosovës së pavarur.

Në javët e ardhshme kërcënon një zhvillim i rrezikshëm. A do të shkëputet territori serb në Veri të Kosovës? A do të largohen nga Kosova, në numër të madh, ata serbë të enklavave në Jug të Kosovës, sidomos ata të cilëve nuk do t'i jepet kurrfarë autonomie? A do të krijojnë probleme shqiptarët radikalë në ato pjesë, të cilat janë të prekura më së shumti nga decentralizimi, pra, para së gjithash në Gjilan? Nuk ekziston as arsyeja më e vogël për të qenë optimist.

*Analiza është botuar edhe në gazetës zvicerane "Wochenzeitung"